BP
LEXAN jest członkiem Polskiej Izby Turystyki
od 1991 roku.
SUPER
HITY ! SUPER HITY !
L
O
T
N
I
S
K
O
K
A
T
O
W
I
C
E
NEWSLETTER
Jeśli
chcesz otrzymywać
informacje o naszej ofercie,
podaj swój e-mail.
Newsletter - LEXAN
Angola - Biuro Podróży LEXAN, 97-400 Bełchatów, ul. Pabianicka 16
ANGOLA
- (Republika Angoli)
Stolica: Luanda Waluta: kwanza (AOA), 1 AOA = 100 lwei (nie występują,
nawet w bankowości);
1 USD = 88,6 AOA Język urzędowy: portugalski
Uwaga: W związku z zachorowaniami na cholerę w
Angoli Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaleca obywatelom polskim
zachowanie szczególnej ostrożności przy planowaniu podróży do tego
kraju. Stwierdzono zachorowania w stolicy kraju Luandzie (łącznie
815 przypadków, w tym 23 śmiertelne), podejrzewa się, że choroba
może wystąpić również w prowincjach Kwanza Norte i Benguela. W związku
z tym MSZ zdecydowanie odradza wyjazdy w zagrożone rejony do czasu
wygaśnięcia ognisk epidemii. Osoby już przebywające w Angoli lub
decydujące się na wyjazd do tego państwa powinny śledzić doniesienia
agencyjne i komunikaty Międzynarodowej Organizacji Zdrowia oraz
przestrzegać podstawowych zasad profilaktyki i podwyższonych rygorów
higienicznosanitarnych, a zwłaszcza: często myć ręce, dokładnie
odkażać naczynia, owoce i warzywa, używać tylko przegotowanej wody,
unikać spożywania ryb i owoców morza, a także posiłków w barach
i restauracjach budzących wątpliwości co do zachowania wymogów sanitarnych.
WIZA, PRZEPISY WJAZDOWE. Władze angolskie wymagają
od obywateli RP, bez względu na rodzaj paszportu, wizy pobytowej
lub wizy na przejazd tranzytem. Paszport powinien być ważny minimum
6 miesięcy. Wizę pobytową na pobyt tymczasowy do 30 dni oraz wizę
tranzytową można otrzymać w Ambasadzie Angoli w Warszawie lub w
innych licznych placówkach dyplomatycznych i konsularnych tego kraju
za granicą. Należy założyć, że procedura wydawania wizy trwa minimum
tydzień, chociaż praktykowany jest oficjalny tryb ekspresowy za
specjalną opłatą. Z reguły wymaga się udokumentowania celu pobytu
(zaproszenie, dowód opłacenia kosztów pobytu). Po przyjeździe do
Angoli czas pobytu można dwukrotnie przedłużać o kolejne 30dniowe
okresy, do 90 dni pobytu łącznie. Pobyt nielegalny bez ważnej wizy
jest karany wysoką grzywną i nakazem natychmiastowego opuszczenia
kraju. Wniosek o wizę na pobyt z prawem do pracy należy składać
poza Angolą, w jednym z jej konsulatów; procedura jego rozpatrywania
jest długotrwała. Przy wjeździe nie jest konieczne okazanie biletu
powrotnego. Obowiązkowe jest posiadanie 100 USD na każdy dzień pobytu.
PRZEPISY CELNE. Wolno wwieźć i wywieźć do 5000
USD. Nie ma obowiązku deklarowania wwozu pieniędzy, ale można taką
deklarację złożyć w momencie przyjazdu lub w ciągu trzech następnych
dni w oddziale Banco Nacional de Angola. Nie wolno wywozić i przywozić
angolskiej waluty. Wywożone środki płatnicze należy okazać na granicy
(ścisła kontrola pasażerów). Przepisy celne zbliżone są do standardów
międzynarodowych. Nie wolno wywozić kamieni szlachetnych, kości
słoniowej, wyrobów ze skóry krokodyla i węża oraz skorup żółwi.
W przypadku wywozu wyrobów rękodzieła artystycznego z drewna, obrazów
i innych dzieł sztuki wymagana jest każdorazowo zgoda Ministerstwa
Kultury oraz wniesienie opłaty skarbowej. Niektóre sklepy z pamiątkami
sprzedają wyroby z odpowiednią naklejką zezwalająca na wywóz. Próba
przewiezienia nawet najmniejszego, symbolicznego przedmiotu z drewna
bez wymaganego zezwolenia może się skończyć kosztownym mandatem,
a nawet utratą połączenia lotniczego przez pasażera. Ograniczenia
co do przywozu mieszczą się w standardach międzynarodowych (broń,
narkotyki itp.). Zwolnienia z cła dotyczą tylko rzeczy osobistych
oraz ilości niehandlowych.
MELDUNEK. Cudzoziemiec winien zgłosić służbom imigracyjnym
swój pobyt i poinformować o miejscu zamieszkania (na formularzu
przekroczenia granicy). Obowiązek meldunku cudzoziemca spoczywa
na hotelu lub osobie prywatnej udzielającej mu gościny. Rekomendowane
jest, aby obywatele polscy, ze względu na własne bezpieczeństwo,
po przybyciu do Angoli zgłaszali Ambasadzie RP w Luandzie swój pobyt
w tym kraju. Władze Angoli wręcz wymagają zaświadczenia o rejestracji
konsularnej w przypadku ubiegania się o wizę z prawem do pracy.
Zaleca się stałe noszenie dowodu tożsamości - np. poświadczonej
urzędowo fotokopii paszportu z ważną wizą. Oryginał paszportu należy
przechowywać w bezpiecznym miejscu.
UBEZPIECZENIE. Nie ma obowiązku wykupienia ubezpieczeń
osobowych. Polisy polskich i zagranicznych towarzystw ubezpieczeniowych
nie są uznawane jako forma gwarancji zapłaty, np. kosztów leczenia.
Zaleca się wykupienie polisy, by uzyskać refundację poniesionych
wydatków - najlepiej takiej, która obejmuje też koszty ewakuacji
chorego. Można wykupić miejscowe ubezpieczenie medyczne.
SZCZEPIENIA, SŁUŻBA ZDROWIA. Wymagany jest dowód
szczepienia przeciw żółtej febrze - powinien być okazany straży
granicznej przy wjeździe do kraju. W razie braku szczepienia podróżny
zostanie zaszczepiony na lotnisku. Zły stan urządzeń sanitarnych
czy tropikalny klimat może stanowić zagrożenie dla zdrowia turystów.
Malaria występuje w zasadzie na całym terytorium Angoli przez cały
rok i jest przyczyną bardzo wielu zgonów. Przed wyjazdem do Angoli
można zacząć zażywać leki przeciwmalaryczne zalecone przez lekarza.
Na miejscu, w przypadku wysokiej gorączki, bólu mięśni, głowy oraz
objawów przypominających zatrucie pokarmowe należy zgłosić się do
lekarza. Nie wolno bagatelizować niebezpieczeństwa! Aby zmniejszyć
ryzyko ukąszeń komarów przenoszących malarię, należy unikać przebywania
na zewnątrz po zapadnięciu zmroku lub używać odzieży zakrywającej
ramiona i nogi. Podczas snu należy chronić się pod moskitierą. Można
stosować kremy lub aerozole zawierające odpowiednie substancje (tzw.
repellenty). W Angoli odnotowuje się także wysoką zachorowalność
na paraliż dziecięcy, żółtaczkę, śpiączkę, cholerę, gruźlicę, trąd.
Rośnie liczba nosicieli wirusa HIV i osób chorych na AIDS. Zatrucia
pokarmowe są bardzo częste. Nie wolno pić nie przegotowanej wody.
Zaleca się picie wyłącznie napojów sprzedawanych w butelkach lub
puszkach. Zagrożeniem dla turystów wciąż są miny i niewypały, a
także wypadki drogowe. Pomoc medyczną na odpowiednim poziomie świadczą
jedynie prywatne kliniki. Standardowa cena wizyty u lekarza wynosi
od 40 do 60 USD, dzienny pobyt w szpitalu kosztuje od 500 do ponad
2000 USD. Prywatne szpitale i ośrodki zdrowia żądają opłaty przed
podjęciem leczenia. Dostęp cudzoziemca do państwowej służby zdrowia
jest trudny, a jej możliwości udzielania skutecznej pomocy są ograniczone.
Nie istnieje pogotowie ratunkowe.
INFORMACJE DLA KIEROWCÓW. Obowiązuje ruch prawostronny.
Przy pobycie ponad 3miesięcznym obowiązkowe jest posiadanie miejscowego
prawa jazdy. Podstawą do jego uzyskania może być polskie prawo jazdy.
Funkcjonariusze policji bardzo rzadko honorują międzynarodowe prawo
jazdy i żądają od cudzoziemców okazania dokumentu miejscowego; podobnie
firmy wynajmujące samochody. Angolskie prawo jazdy nowego typu jest
ważne na obszarze państw grupy SADC. Lokalne ubezpieczenie OC jest
obowiązkowe.
PODRÓŻOWANIE PO KRAJU. Trwa odbudowa dróg, mostów
oraz wiaduktów po wieloletniej wojnie domowej. Najlepiej podróżować
po kraju samochodem terenowym. Należy jechać przynajmniej w dwa
samochody, a wcześniej zasięgnąć informacji u miejscowych władz
o stanie rozminowania dróg i terenu. Głównym środkiem komunikacji
między Luandą a stolicami prowincji są samoloty. Na niektórych trasach
autobusy i mikrobusy są przeładowane pasażerami, często zdarzają
się awarie. Nie istnieje pasażerski transport morski. Nie ma również
dobrej bazy hotelowej.
BEZPIECZEŃSTWO. Po 27letniej wojnie domowej od
2003 r. w Angoli utrwala się pokój. Jednakże traumatyczne skutki
obcowania z przemocą, rozregulowanie mechanizmów kontroli społecznej,
bieda, bezrobocie oraz wielkie ilości broni pozostałej po wojnie
rodzą przestępczość pospolitą. Do rozbojów dochodzi zwłaszcza w
peryferyjnych dzielnicach dużych miast, także w kilku strefach centrum
Luandy oraz na szlakach komunikacyjnych. Poważnym niebezpieczeństwem
(zwłaszcza w interiorze) są miny, pozostałość z okresu działań wojennych.
Nie wolno zbaczać z regularnie uczęszczanych dróg. W roponośnej
prowincjienklawie Kabinda trwa głęboki, zadawniony konflikt na tle
secesjonistycznych dążeń części ludności. Wzmocniona obecność armii
angolskiej w Kabindzie nie czyni jednak tego regionu bezpieczniejszym.
PRZYDATNE INFORMACJE:
- Angola jest krajem o zaskakująco wysokich cenach towarów i usług
(dotyczy to zwłaszcza restauracji, hoteli, wynajmu domów lub mieszkań).
- Z wyjątkiem kilku luksusowych hoteli płatności kartą kredytową
nie są akceptowane. Nie ma też bankomatów międzynarodowych sieci
i nie stosuje się czeków podróżnych.
- Dość powszechne jest płacenie banknotami dolarowymi; akceptowane
są tylko banknoty wydane w roku 1996 lub później (tzw. duże głowy).
- Zakaz fotografowania budynków rządowych i wojskowych przenoszony
bywa na całą sferę obiektów publicznych. Osoby odpowiedzialne za
ich ochronę są często nadgorliwe i nieprzejednane. Można stracić
kamerę, aparat lub film.
- Podstawowym środkiem komunikacji miejskiej są prywatne mikrobusy
(kolor niebieski), zwane myląco taksówkami. Nie zaleca się podróżowania
tymi mikrobusami. Bywają przeładowane, często w fatalnym stanie
technicznym, ryzykancko prowadzone. W Luandzie istnieje też ograniczony
transport autobusowy. Klasycznych taksówek jest niewiele, są bardzo
drogie i nie zawsze punktualne (Macontaxi, tel. 222 261800).
- W Luandzie i w innych miastach występują trudności z zaopatrzeniem
w wodę, energię elektryczną i paliwa. Hotele i zamożniejsze domy
prywatne mają własne zbiorniki na wodę i agregaty prądotwórcze.
- Telefonia komórkowa jest rozpowszechniona; w Angoli działa dwóch
operatorów: MOVICEL (sieć państwowa) i UNITEL (sieć prywatna), przy
czym zasięg ich sieci obejmuje tylko stolice prowincji i kilka mniejszych
miejscowości. Korzystanie w Angoli z telefonu komórkowego zarejestrowanego
w Polsce nie jest obecnie możliwe.
- Znaczny procent ludności angolskiej zna urzędowy język kraju,
czyli portugalski. Natomiast słaba jest znajomość języka angielskiego.
W regionach graniczących z Demokratyczną Republiką Konga dość popularny
jest język francuski.
